Ήταν γάτα. Αυτό ήταν αδιαμφισβήτητο.
Ήταν γάτα απ΄ αυτές που τρώνε ακόμα ψάρια, μάλιστα ακόμα και την εποχή που έχουν αυγά.
Ήταν μία κοινή ασπρόμαυρη γάτα που ζούσε κοντά στους ανθρώπους, γουργούριζε, λιαζόταν, καθάριζε που και που το τρίχωμά της.
Από το παράθυρο χάζευε τα πουλιά, μιλούσε στις μυίγες και καμιά φορά τραγουδούσε σαν τρυγόνι, κάτι που το έκαναν γάτες που η καταγωγή τους ελκόταν από τη μακρινή Σιβηρία. Επίσης έπαιζε κυνηγητό με πλάσματα – σκιές τρομακτικές, σκιές ουρές, σκιές αυτιά, σκιές δράκους.
Ήταν μία γάτα καθ΄ όλα συνηθισμένη, που ονειρευόταν να ζήσει σ΄ ένα ενυδρείο παρέα με όλα τα πλάσματα της φαντασίας της:ψάρια, χέλια, μέδουσες και ανεμώνες. Το πιο περίεργο όμως, ίσως και το μόνο, ήταν ότι πίστευε πως ήτανε βουνό. Ένα βουνό περήφανο, ψηλό και αδιάβατο.